|
terug naar glas & woord
ANTROPOMORF
Gevangen tussen de regels van oeroud stolgesteente wachten sluimerende, gelukszwangere Transparanten op ontdekking.
Wie het toevallig toeviel om een dergelijk mensvormig glasfiguurtje te vinden, koesterde het met de grootste zorg: het bracht de vinder immers geluk.
In de loop der tijden zijn - door ondervinding - de geluksvermeerderende eigenschappen van deze Antropomorfjes een zekerheid geworden. Wat wel opviel was dat niet iedere ‘vinder’ evenveel geluk had met zijn glasfiguurtje.
Na enig onderzoek bleek dat de oorzaak niet zozeer bij het figuurtje lag, maar eerder bij de innerlijke houding van de bezitter.
Over de ideale innerlijke houding voor geluksvermeerdering:
Er is weinig twijfel mogelijk: deze glazen geluksidolen stammen uit het Vitrolithicum. In die tijd wist men het nog: geluk moest men zelf maken. Meer nog: het was een heilige plicht om gelukkig te zijn!
Intens invoelen van het trillingspatroon uit het Boek van de Pelgrim leidde tot de volgende gevoelsverwoording en interpretatie van het hartstukje Woorden van Geluk:
Vandaag gaf ik de opdracht aan enkele vitrolithici om hun vuren op te stoken en het zand te smelten om het gloeiende glas tot geluksidolen te laten stollen. Alleen al door de vorm moesten deze glazen, mensvormige beeldjes een blij geluk uit stralen. Afgekoeld en afgewerkt zal ik de geheugenkristallen van deze Antropomorfjes opladen met geluksversterkende energie.
Reeds hebben Vrouwen van de Aarde, na eerbiedig vragen, de kleihuid van hun Moeder voorzichtig voorbereid om de glazen Geluksidolen op te nemen en te bewaren voor
lichtarmere tijden.
Ik hoop dat er in de verre tijden van uiterste veruiterlijking, nog een vonkje geluk mag schuilen in de harten van de ontdekkers van de Antropomorfjes. Onze Glazen boodschappertjes kunnen wel geluk versterken, maar de vinder zal er toch eerst werk moeten van maken om geluk in eigen hart te scheppen.
Voor de mensen van het Vitrolithicum is het vanzelfsprekend het eigen geluk te scheppen door met zekerheid te geloven wat men wil!
En had de toekomt voor mij geheimen, dan zou ik me moeilijk kunnen voorstellen dat er nog een dergelijke geluksarme tijd zou komen, waar de mensen vergeten het eigen geluk – en daarmee ook dat van de andere mensen – te scheppen. Een tijd dat de mensen gewoon afwachten of er misschien enig geluk hun levensweg zou kruisen…
Voor de mensen van latere tijden: Geloof u gelukkig! En het geluk zal u achtervolgen!
Een voorbijganger
|