Tijdperk: overgangsperiode van het Vitrolithicum naar het Ceralithicum. De Transparante Mens verdween langzaam uit het wereldbeeld en liet geen sporen achter. Uit het geheugen van water uit welingelichte bron blijkt dat de eerste lichamelijke manifestatie van de geestesmens op deze aarde, tijdens het Vitrolithicum, voornamelijk bestond uit filosofische waterstof en helium. In de volgende periode, het ceralithicum, incarneerden de mensengeesten massaal in het mensdier, waardoor ze hun geestelijk bewustzijn verloren en zich moesten behelpen met het bijzonder beperkte hersenbewustzijn. Was de mens zich aanvankelijk nog bewust van zijn geestelijk afkomst,  dan werd dat in de stoffelijke wereld even anders. Daar heerste de wet van de materie: alles, van klein tot groot, wil enkel zichzelf. In  de gedachtengangen van de meeste mensen, maakt het denken in dermate kabaal dat de subtiele geestelijke signalen niet meer in het hart kunnen ontvangen worden. Zo is het nu algemeen gangbaar dat de mens die ’ik’ zegt, daarmee enkel zijn tijdelijke aardse verschijningsvorm bedoelt. Ik denk, dus ik denk dat ik ben.  

Ontstaan: van de Canopen uit Entu: De grootste Wegwijzen uit de tijd van het Vitrolithicum, waarvan de kennis  niet beperkt werd door ruimte en tijd, kenden de noden van de mens in de komende geestesverduistering.  Door plaatselijke kunstenaars lieten ze voorwerpen vervaardigen die alleen al door  vormen materiaalkeuze de beschouwer  in de gepaste – vreugdevolle –