terug naar glas & woord

HOMUNCULUS

homunculi & homuncula

glashomunculi

In glas gematerialiseerde elementalen (m & v) uit het Vitrolithicum, het gelukzalige glastijdperk. Toegeschreven aan Per Vitro, kunstenaar uit die tijd, die zijn ideeën nogal eens vorm gaf in glas. Van hem werd verteld dat hij een hele reeks homunculi, zowel homunculus als homuncula, had gecreëerd om hem te helpen met allerlei eenvoudige karweitjes. Wat Per niet had voorzien was dat zijn homunculi met de tijd zelfstandiger werden en het na een tijd vertikten om nog verder klusjes  voor hem op te knappen. Om een verdere negatieve evolutie te voorkomen, ademde hij het leven dat hij hen had ingeblazen opnieuw zelf in en meteen verglaasden de homunculi tot eenvoudige antropomorfe vormen. De buitenkant was transparant tot melkachtig en de kern kon allerlei kleuren aannemen

Ondanks de opgetreden verstarring, bleef de kern zijn satyagraha, zijn liefdeskracht behouden?     In die tijd was er op deze planeet voldoende liefdeskracht aanwezig.  Per Vitro vatte het plan op om zijn homunculi te begraven. Niet gehinderd door de hersenbeperkingen  van ruimte en tijd, kende hij de noden van de verre toekomende tijden, waar de mensen gevangenen werden van hun eigen stoffelijk denkorgaan en dachten hun denken te zijn. Vergeten de eigen oorsprong, vergeten de enige waarheid: Liefde is! Per bestudeerde de archetypische aardelagen en groef zijn homunculi met grote precisie in. Hij wist dat ze zouden worden opgegraven in een tijd van grote nood aan satyagraha.  Per had zelfs een sterk vermoeden dat zijn homunculi opnieuw zouden opduiken uit de kroes van Athanor… Misschien zou iemand ze wel nieuw leven inblazen…

Het spreekt vanzelf dat deze glazen homunculi een onuitputtelijke bron zijn van liefde, vreugde en geluk!