Een zielevogel vloog het Paradijs uit…

Wou Tijd in de  materie beleven

maar vond zichzelf gevangen in duisternis

Uit het paradijs

had de vogel een lichtend kristal,

maar de duisternis wilde niet wijken…

Slechts zo af en toe

op een moment van

uiterlijke en innerlijke stilte,

is er in de mens:

een straaltje onbestemd verlangen

een nood aan vreugde

een besef van vergeten geluk

een droom over een wereld vol liefde

een  herinnering aan het Verloren Paradijs…

OM

te herinneren:

her-inner…